تابستان و پائیز سال1390 / با پرونده ش : 9009981992100155

6/4/90 طبق اظهارات دوستان مسلمان محلی، قاضی دادگاه کیاسر از متهمین پرونده ی تخریب منازل و طویله احشام و انبار کاه و علوفه کشاورزان بهائی ایولی، بازجوئی به عمل آورده است. ( یک سال بعد از تخریب )

9/4/90 نامه ای از طرف کشاورزان بهائی ایولی به دادگاه کیاسر نوشته شد که به روال هرساله کشت جوی خویش را درو نمایند. نامه به دادگاه کیاسر برده شد و قاضی معمم فتحی که به جای قاضی ناصری در دادگاه بود، آن را پاراف نمود که با نظارت پاسگاه انجام شود. نامه به پاسگاه تحویل گردید. فرمانده پاسگاه که قبلاً فلاح ورکی بود به جایش رائی نژاد خناری جانشین شده بود و قول همکاری داد ولی غیر از هماهنگی با شورای اسلامی ایول، کاری دیگر انجام نداد. چند روز پشت سر هم برای یافتن کومباین به ایول و روستاهای اطراف مراجعه شد و بالاخره کومباینی که در روستای سنور مشغول درو بود همراهی نمود ومحصول جو زمین ها را برداشت کرد. (16/4 ). البته امسال به علت خشک سالی محصولات زراعی در چهار دانگه وضعیت مطلوبی نداشت.

ترجمه

نوشته‌ی گراهام هاسال Graham Hassall

در طول نیمه‌ی دوم قرن بیستم همکاری و کمک جامعه‌ی بین‌المللی بهائی (BIC)[1] به گفتمان توسعه‌ی فردی و اجتماعی اصولی، سیستماتیک و پایدار بوده است. اصولی بوده است از این رو که برای مفاهیمِ اصلی خود به آثارِ بهائی رجوع کرده است. سیستماتیک بوده زیراعلاوه بر گزارش عملکردِ جوامعِ بهائی در سراسرِ جهان، این مفاهیم را با تحلیلِ منطقی بیان می نماید . و در نهایت به همان نسبتِ مشارکتِ جامعه‌ی بین‌المللی بهائی و ترغیبِ ابتکاراتِ بزرگ در توسعه‌ی گفتگوهایی که با طرح پیش‌نویس بیانیه‌ی حقوق بشر در 1948[2] آغاز شد و تا گفتمان هزاره – بزرگترین گردهم‌آیی سازمان‌های غیر دولتی NGOها جهت مشورت و گفتگو پیرامون رسالت سازمان ملل متحد که جامعه‌ی بین‌المللی بهائی افتخارِهمراهی با آن را داشت- پایدار بوده است. در این 5 دهه جامعه‌ی بین‌المللی بهائی علاوه بر پشتیبانی فرآیندهای گفتگو از طریق نقش‌های همکاری وتسهیل‌سازی، بیانیه‌های کتبی و شفاهی بسیاری را خطاب به جلسات سازمان ملل و سایر همایش‌های سازمان‌های غیردولتی NGOها ارائه داده است.[3]

در این مقاله   مشارکت جامعه‌ی بین‌المللی بهائی را در مفصل‌بندی حقوق بشر و توسعه‌ی اجتماعی  با شش موضوعِ محوری شرح خواهم داد:

بارها مسئولین حکومت ایران در مورد شهروندان بهائی، برای تبرئه خود از اتهام آزار سیستماتیک این جامعه، اعلام نموده ند که هیچ فرد بهائی به علت بهائی بودن دستگیر نمی شود و هر فرد ایرانی که عملی بر خلاف قانون مرتکب شود، صرف نظر از مذهبش مورد پیگرد قانونی قرار می گیرد. همچنین مسئول حقوق بشر قوه قضائیه بارها اعلام نموده است که بهائیان ایران به مشاغل مختلف مشغولند و درآمد خوبی هم دارند! و حتی برخی از آنان استاد دانشگاه هستند!

گزارش های اخیر حاکیست که عده ای از فارغ التحصیلان فوق لیسانس بهائی با اعمال نفوذ مامورین وزارت اطلاعات از کارمحروم شده اند.

ش.پ : 0035/89/304/6351 ـ ش.جدید : 155/90 ـ ش.ب : 900160

 29/1/90 ـــ به دنبال پیگیری های سنه قبل در روند تکمیل پرونده تخریب منازل بهائیان کشاورز روستای ایول، و روشن شدن و از ابهام خارج نمودن آن که قاضی دادگاه کیاسر آن را به تاریخ 20/8/89ارجاع به اداره امنیت و اطلاعات نیروی انتظامی ساری داده بود تا محرکین و مخربین این واقعه غیر قانونی و غیر شرعی معلوم شود؛ و گذشت مدت زمان طولانی از آن در 29فروردین وکالای پرونده به دادگاه کیاسر نزد قاضی ناصری رفته وپیگیر پرونده شدند وی اعلام داشت که پرونده در دادگاه نیست و ممکن است در پاسگاه باشد لذا وکلا به پاسگاه پشتکوه در تلمادره مراجعه نمودند ولی از پرونده خبری نبود. مامور پاسگاه با مراجعه به آرشیو خود اعلام نمود که پرونده مزبور در تاریخ20/8 در 58 برگ به سازمان مزبور تحویل و هنوز عودت داده نشد.

 از این سفر نتیجه ای حاصل نگردید وکلا تصمیم گرفتند که در شهر ساری از نهادهائی که ممکن است پرونده ایول در آن بایگانی شده باشد مراجعه نمایند. موارد ذیل از جمله در این مورد صورت گرفت :

نامه هفتم جناب عنایت الله سنایی همسر مهندس طره تقی زاده که به اتهام تبلیغ علیه نظام محکوم به 22 ماه حبس تعزیری شدند و هم اکنون دوران محکومیت خود را در زندان شهرستان ساری می گذرانند.

رئیس محترم قوه قضائیه آیت الله صادق لاریجانی .

احتراما: در جوابِ این سؤال که آیا بهائیان در ایران به معنیِ اَخَصِّ کلمه ، تبلیغ نموده و یا علناً به انتشارِ احکام و تعالیمشان مشغول بوده یا هستند ، به چند دلیل جواب این سؤال منفی می باشد.

دلیل اول :

بر حسبِ آنچه در فرهنگ ها و کتب لغات آمده است و نیز بر اساسِ تفسیرِ شورایِ عالیِ انقلابِ فرهنگی ایران، کلمۀ تبلیغ : به معنی اشاعۀ یک فکر یا عقیده بوده و لازمۀ اشاعۀ هر فکر و عقیده ای نیز مستلزم استفاده از وسایلِ ارتباطِ جمعی (نظیرِ رادیو ، تلویزیون ، مطبوعات ، نطق در مجامعِ رسمی و انتشارِ کتب و مقالات و غیره ) می باشد.ولی همانطور که مستحضرید ، بهائیان در ایران هرگز به این وسایل دسترسی نداشته و ندارند ، به همین دلیل چنین اتّهامی نیز ضرورتاً مُنتَفی و غیر منطقی به نظر می رسد. بنابراین زمانی که یک فردِ بهائی از واژۀ تبلیغِ دینی استفاده می کند ، هدفش صرفاً رفع سوء تفاهمات از اذهانِ نفوس و بیانِ حقایقِ صحیحِ دینیِ خود ، آن جهتِ نقضِ اتّهاماتِ ناروا و رفعِ تهمت ها و افترائاتِ کثیره ای است که از طرفِ بعضی از مسئولینِ حکومتی و نویسندگانِ جرائد و نشریات منتشر شده و می شود.

اما

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد

گر چه آدم زنده بود

این جملات برای اکثر علاقمندان فرهنگ و ادب آشناست. چندین دهه پیش، زنده یاد فریدون مشیری تحت تأثیر فجایع زمان خود –ویتنام، کنگو و...- "اشکی در گذرگاه تاریخ" فشاند. شعری که با این عبارات آغاز می شد و ادامه می یافت تا به جایی که: «قرن ما روزگار مرگ انسانیت است...».

متحیرم که اگر فریدون مشیری امروز حضور داشت و شاهد اتفاقاتی بود که در تمام دنیا و در وطن محبوبش، ایران، رخ می دهد، چه می گفت؟ فجایع طبیعی و انسانی دست به دست هم داده و در همه جا نوع بشر را گرفتار ساخته: ژاپن، بحرین، لیبی، هائیتی، امریکا، افغانستان... برای کدام یک باید گریست؟ برای کدام یک از رنجهای بی شمار نوع بشر؟

اما تمام این رنجها، جایی همین نزدیکی در ایران، در ابعادی کوچکتر و به شکلی شدیدتر نمود یافته، و آن زندان قرچک ورامین است، جایی که

(از دیدگاهِ علماء و محققینِ اهلِ تسنّن )

نامه ششم

خطاب به رئیسِ قوّۀ قضائیه آیت الله صادق لاریجانی

با احترام : مقدمتاً باید عرض کنم از استقبالی که توسط بیندگان محترم در بعضی از سایتها از نامه چهارم ، تحت عنوان :" آیا اسلام با آزادی دین و بیان مخالف است "؟ به عمل آمد. بر آن شدم که قسمتهای دیگری از مطالعات و تحقیقات خویش را راجع به آزادی دین و بیان از منظر اسلام در اختیار بیندگان بسیار عزیز و منصف بگذارم لذا جهتِ توضیح و تِذکار عرض می شود که :

1- در نامه چهارم آزادی دین و بیان از دیدگاه قرآنِ کریم و پیامبر اکرم(ص) و بعضی ائمه اطهار مورد بررسی قرار گرفته است.

2- در نامه پنجم نظرات و آراء بعضی از علما و محققین بزرگِ شیعه را در پیرامونِ موضوع فوق جویا شده و به این نتیجه رسیدیم که آزادی بیان و دین در اسلام سابقه 1400 ساله دارد.

3- در ششمین نامه ، به درجِ خلاصه ای از نظرات و آراء علما و محققینِ محترمِ اهلِِ تسنّن (که جمعیتی بیش از یک میلیارد نفر از مسلمین را شامل می شوند ) مبادرت می شود .

و در این راستا ، کاملترین و جامع ترین اثری که مورد مطالعه و تحقیق قرار گرفته است کتابی است تحت عنوان " آزادی های عمومی در حکومت اسلامی " که از لابلای مطالبِ مطروحه در این اثرِ نفیس که مشتمل بر 521 صفحه می باشد می توان به صدها دلیل و مطلبِ مهم در پیرامونِ حقوق و آزادیهای انسان در اسلام ، حقوق و آزادی های سیاسی و عقیدتی و نیز ساز و کار تضمین آزادی های عمومی و جلوگیری از ظلم و ستم در نظام اسلامی برخورد نمود که تمامِ نظرات ابراز شده ، مستند و مستدل بوده و آنچه از دلایلِ عقلی و نقلی هم بدونِ قید ِصریح از منابعِ آنها ،درج گردیده است نیز اشاراتی ضمنی به احکام و تعالیم اسلامی ( اعم از قرآنِ کریم و بیانات پیامبرِ اکرم و ائمه هدی ) دارد.

ترجمه

دکتر بهروز ثابت

خبرهای ناخوشایند و نامیمونی از سرزمین ایران می‌رسد گویای آن که قوای حکومتی به منازل معلّمان، مدیران، و محصّلان مؤسّسۀ بهائی تحصیلات عالیه مهاجم شده‌اند و تعداد کثیری را به اسارت گرفته‌اند.  آنها دست به مصادرۀ رایانه‌ها و اسناد و مدارک زده کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها را مُهر و موم نموده‌اند. این قبیل اعمال کیفرخواستی علیه نفس تحصیل علم است؛ این اعمال تهدیدی برای حقوق انسانی جهت یادگیری است، و مستلزم عطف توجّه و عکس‌العملی مناسب از جانب جامعۀ جهانی ملل، سازمان‌های حقوق بشر و مؤسّسات تحصیلات عالیه است.

جوامع بین‌المللی و حقوق بشر کاملاً واقفند که از سنۀ 1979 که جمهوری اسلامی در ایران تأسیس شد، اقدامات شدید، سازمان یافته و هماهنگ شدۀ ایذایی علیه جامعۀ بهائی، که بزرگترین اقلّیت دینی این کشور است، ازدیاد یافت.  مدیران منتخب جامعۀ مصیبت‌زده و مطیع قانون بازداشت، محبوس و شکنجه شدند.  از سنۀ 1979 تا کنون، متجاوز از دویست تن از آنان، بدون ادنی جریان مناسب قانونی و بی آن که توجّهی به اجرای عدالت گردد، اعدام شده‌اند.  اماکن مقدّسۀ بهائی تخریب شد و تشکیلاتی که به ادارۀ امور امریه مشغول بودند غیرقانونی اعلام شدند.  قبرستان‌های بهائی در معرض هتک حرمت قرار گرفته تخریب  شدند.  بهائیان از مشاغل خود منفصل شدند و کلّیه محصّلین از حضور در مدارس عالی و دانشگاه‌ها ممنوع و محروم شدند.

مدارک محرمانه از دستگاه داخلی حکومت